فزت و رب الكعبه

فزت و رب الكعبه

علي دانم چرا فزت و رب الكعبه را گفتي،

علي دانم چرا در سفره عقدت،كه يك سجاده بودي در دل محراب،

براي وصل معشوقت،بسان عاشقان ، لبيك را گفتي

چرا كه ، زين قفس راحت شدي،

پر را گشودي ،سوي حق ، پرواز كردي

وه عجب خوش نغمه را گفتي

چرا كه بعد پيغمبر، وبعد از همسرت زهرا

كسي محرم نمي ديدي، كه راز خويش را گويي

وليكن نيمه شب، ره در بيابان مي نمودي

سر ميان چاه مي كردي و راز دل به چاه آب مي گفتي

علي ، راحت شدي از مارقين،از ناكثين ، از قاسطين

علي ، راحت شدي از آن دني مردم

همان ها كه به هر سازي كه دشمن،در شكست تو و راه سرخ تو مي زد

بدون ذره اي فكر و تامل، با عدو همساز مي گشتند

علي راحت شدي از سست ايمانان،

همان ها كه به صفين در دلت خونها نمودند در صف ميدان

همان ها كه به محض ديدن قرآن، به روي نيزه دشمن

سلاح خود به زير آورده و اعلام بنمودند آتش بس

و تو فرمانده لشكر و تو آواي پيغمبر

به آنها بانگ در دادي، كه اي مردم منم قرآن

و اين قرآن كه بيني بر سر نيزه،فريب است و ريا كاري

اگر امروز اين قرآن صامت را به زير اندر نيندازيم

به فردا روز رأس سبط پيغمبر

حسين من به روي نيزه خواهد رفت

ولي افسوس صد افسوس هزار افسوس

كه آن كج فهم ها آن بي شعوران

بر سرت فرياد ها كردند كه ما و جنگ با قرآن!؟

علي ، راحت شدي ، راحت شدي از آن دني مردم

همان ها كه به نام ياري اسلام ،به منبر ها همي رفته

به تو دشنام مي دادندو مي گفتند: اي مردم ،

علي در خط رهبر نيست، علي يار پيمبر نيست

عجب ! هيهات علي داماد پيغمبر

علي اول مسلماني كه بيعت كرد با رهبر

علي آن ناطق اسلام بر منبر

علي در پيكر اسلام همچون سر

علي جاي پيمبر خفته در بستر

قضاوت بهترين داور ،شجاعت بهترين افسر

چنين شخصيتي را آن تَهتُك عالمان

اول معاويه سپس آن پير مكار ، عمروعاص و

ديگري سعد ابي وقاص

به نام ياري اسلام، به منبرها همي رفته

به او دشنام مي دادند و مي گفتند:

ای مردم ،علي در خط رهبر نيست

علي عشق حكومت دارد و يار پيمبر نيست

عجب ! هيهات، علي آنكه حكومت نزد او از عطسه بز

و يا يك وصله بر گيوه دني تر بود

همي گفتند: علي عشق حكومت دارد و يار پيمبر نيست

علي راحت شدي، راحت شدي از خون دل خوردن

علي ، راحت شدي از شقشقيه گفتن ودر چشم خارو

استخوان در حلق ودر بين هزاران مسلم و

در خانه تك ماندن امام علی...